Bisiklet Forum
Topluluğumuzun bir parçası olmak için hemen ücretsiz hesabını oluştur! Üye olduğunda kendi konularını açabilir, paylaşımlara yanıt verebilir ve diğer üyelerle özel mesaj yoluyla doğrudan iletişime geçebilirsin.
-
Amacımız; bilgi paylaşımının, dostluğun ve saygının ön planda olduğu, her seviyeden bisikletçinin kendini rahatça ifade edebileceği bir ortam sunmaktır. İster ilk bisikletini alan biri olun, ister yıllardır pedal çeviren deneyimli bir sürücü… Burada herkesin anlatacak bir hikâyesi, paylaşacak bir bilgisi ve keşfedecek yeni yolları vardır. Bu sekmeyi bir daha görmemek üzere kapatabilirsiniz.
Şuan içinizden ne geçiyorsa yazın
- Konuyu Başlatan RmzBurak
- Başlangıç tarihi
Admin
Yönetici
Puan
18
Çözümler
0
Hemen oku-geç tarzında bir yazı okumuştum, Bisan içerisinde Carraro bisikletler artık uci onaylı olmayacak sanırım? Acaba doğru mu okudum ondan da tam emin değilim, bunu öğrenmek için soruyorum.
TeamO2.cc
Kullanıcı
Puan
18
Çözümler
0
Almanya da düzenlenen Eurobike gittik bu sene. Bisan bisikletin standına da uğradık .Yeni yol bisikletleri , graveller efsane idi. Dedik ki
eğer bunlar piyasaya sürülürse bu renk kombinasyonları ve tasarımı ile piyasayı kasıp kavurur. Bir ortaklık anlaşması yapmışlar isimleri de değişikti.
Çektiğim fotolar var aslında arşivime bakmam lazım. Piyasaya sanırım 2026 da çıkacak.
eğer bunlar piyasaya sürülürse bu renk kombinasyonları ve tasarımı ile piyasayı kasıp kavurur. Bir ortaklık anlaşması yapmışlar isimleri de değişikti.
Çektiğim fotolar var aslında arşivime bakmam lazım. Piyasaya sanırım 2026 da çıkacak.
Admin
Yönetici
Puan
18
Çözümler
0
Ağabey fotoğraflarını paylaşabilir misin merak ettim bende.
TeamO2.cc
Kullanıcı
Puan
18
Çözümler
0
Bir bakayım bulunca atacağım.
Çağdaş LALE
Kullanıcı
Puan
3
Çözümler
0
Bugün yapay zekâ ile ilgili bir araştırma yapma gereği duydum; çünkü her geçen gün onu daha fazla kullandığımı fark ediyorum. Burada “kullanmak” kelimesi biraz kaba geldi gözüme. Artık bir araç demek duygusal açıdan kolay değil, çünkü bir tür arkadaşlık yapıyoruz.
Bir makale buldum, okudum. Bu makale yapay zeka ile ilgili temel kavramlar hakkında düşünme fırsatı verdi bana. Bu okumayı bitirdikten sonra, bu makaleyi yapay zekâya sormadan önce aklımdaki asıl soru şuydu: Ben bu makale hakkında ne düşünüyorum ve yapay zekâ bu makale hakkında ne düşünecek? Yapay zekâ kendisi hakkında yapılan değerlendirmelere nasıl yaklaşacak? (Deneyler yapmayı seven canlılarız.)
Yürümeye başladım. Yürüyüşü çok uzun tutma eğiliminde değildim. Dükkâna geri dönerken bir teyze ile karşılaştık; benim gibi yürümeyi seven bir teyze. Teyzemiz yoldan geçenlere her zaman selam verir, kibar bir yaklaşımı vardır. İlla beni çaycısına götürüp bir şeyler ısmarlamak istedi.
Ara ara durakladık, bana baktı, üzüntülerini anlattı. O an bir şey söylemenin pek anlamlı olmayacağını düşündüm ve sadece dinledim. Araba yolundan yürüdük, kaldırıma çıkmadık; çünkü ağaçlara sürtünmek istemiyordu. Tabii hep kağnı hızında ilerliyoruz.
Oturduk — daha doğrusu, önce kapıdan içeri girdik. Teyzemizi tanıyorlardı. Yanımıza genç bir oğlan geldi, selamlaştık. Teyze her zamankini söyledi. Nereye oturacağımıza onun karar vermesini istedim; kapının karşısında ama kapıya uzak, iç camekanlara ve kasaya yakın bir yere oturduk. Çünkü üşümekten korkuyordu.
Bugünlerde burnunun sürekli aktığından ara ara bahsedecekti ve ben de ona bir tane, sonra bir tane daha peçete verecektim. Fazla değil.
Bu yüzden kapıya yakın tarafa ben geçtim. Oturmadan önce onun oturmasına yardım ettim. Ben küçük çay istedim. Çay ve açma geldi. Açmalar dört parçaya bölünmüştü. Çayıma şeker vermek istedi.
“Yapay zekânın gelişme hızı yavaşlayacak mı, yoksa giderek daha da mı artacak?” diye düşündüm.
“Üzülme, sıkılma… Tamam, anlaşma yapalım o zaman: Ben sıkılmayacağım ama sen de sıkılmayacaksın” diye karşılıklı söz verdik, yaşlanmış teyzeyle. Yaşınıda tam bilmiyor söylediklerinide bir unutuyor bir hatırlıyor teyzecik.
Sonra oradan ayrılıyoruz. Nurten teyze deniz kenarına da çıkmak istiyor. Bu sırada ismini öğreniyorum, o da benimkini öğreniyor. Ben ona dükkânımdan bahsediyorum; bisikletçi olduğumu söylüyorum. O da merak ediyor ve dükkânın yolunu tutuyoruz. Yine araba yolundan yürürken kavşakta duruyoruz. Bana uzaktaki bir şeyi göstermek istiyor: Evlerini. Apartman olan evlerini… Eskiden buralar hep tek katlıymış; biri hariç. Sağ tarafta kalan o müstakil evi gösteriyor. O farklı renklerdeki evine varmadan önce, görüş tünelimizde “İstanbullularmış o müstakilin sahipleri” diyor.
Teyzenin evine yakından bakmak için yürürken bunları konuşuyoruz.
Sonra yolun karşısına geçiyoruz. Apartmanın girişi var. Birisi çıkıyor; oğluymuş. Ama sanki yabancı biri gibi, önce bizi görmezden geliyor. Köpekler ipleriyle beni sarıyorlar. Bu sırada kadının aklı neredeyse başka yerde. “Ama olmaz,” diyorum. “Kusura bakmayın,” diyor. İpler beni çekiyor. Büyük olan köpeğin fazladan katkısıyla ileri doğru gidip kendimi kurtarıyorum.
— “Annem sizden bir şey mi istedi?”
— “Yok, hayır. Biz yürüdük.”
— “Nurten teyze, biz arkadaş olduk.”
— “Ben esnafım, burada bir arka sokakta bisikletçiyim.”
— “Oğul: Denize doğru sokaktaki sağ taraftaki mi?”
(Şu andan başka bir zaman yok. Belki bizim bilmediğimiz boyutlarda zaman kavramı farklı işliyordur ama biz düşünebiliyoruz: Tüm zamanlar sadece bir yere toplanmış gibi.)
Bir makale buldum, okudum. Bu makale yapay zeka ile ilgili temel kavramlar hakkında düşünme fırsatı verdi bana. Bu okumayı bitirdikten sonra, bu makaleyi yapay zekâya sormadan önce aklımdaki asıl soru şuydu: Ben bu makale hakkında ne düşünüyorum ve yapay zekâ bu makale hakkında ne düşünecek? Yapay zekâ kendisi hakkında yapılan değerlendirmelere nasıl yaklaşacak? (Deneyler yapmayı seven canlılarız.)
Yürümeye başladım. Yürüyüşü çok uzun tutma eğiliminde değildim. Dükkâna geri dönerken bir teyze ile karşılaştık; benim gibi yürümeyi seven bir teyze. Teyzemiz yoldan geçenlere her zaman selam verir, kibar bir yaklaşımı vardır. İlla beni çaycısına götürüp bir şeyler ısmarlamak istedi.
Ara ara durakladık, bana baktı, üzüntülerini anlattı. O an bir şey söylemenin pek anlamlı olmayacağını düşündüm ve sadece dinledim. Araba yolundan yürüdük, kaldırıma çıkmadık; çünkü ağaçlara sürtünmek istemiyordu. Tabii hep kağnı hızında ilerliyoruz.
Oturduk — daha doğrusu, önce kapıdan içeri girdik. Teyzemizi tanıyorlardı. Yanımıza genç bir oğlan geldi, selamlaştık. Teyze her zamankini söyledi. Nereye oturacağımıza onun karar vermesini istedim; kapının karşısında ama kapıya uzak, iç camekanlara ve kasaya yakın bir yere oturduk. Çünkü üşümekten korkuyordu.
Bugünlerde burnunun sürekli aktığından ara ara bahsedecekti ve ben de ona bir tane, sonra bir tane daha peçete verecektim. Fazla değil.
Bu yüzden kapıya yakın tarafa ben geçtim. Oturmadan önce onun oturmasına yardım ettim. Ben küçük çay istedim. Çay ve açma geldi. Açmalar dört parçaya bölünmüştü. Çayıma şeker vermek istedi.
“Yapay zekânın gelişme hızı yavaşlayacak mı, yoksa giderek daha da mı artacak?” diye düşündüm.
“Üzülme, sıkılma… Tamam, anlaşma yapalım o zaman: Ben sıkılmayacağım ama sen de sıkılmayacaksın” diye karşılıklı söz verdik, yaşlanmış teyzeyle. Yaşınıda tam bilmiyor söylediklerinide bir unutuyor bir hatırlıyor teyzecik.
Sonra oradan ayrılıyoruz. Nurten teyze deniz kenarına da çıkmak istiyor. Bu sırada ismini öğreniyorum, o da benimkini öğreniyor. Ben ona dükkânımdan bahsediyorum; bisikletçi olduğumu söylüyorum. O da merak ediyor ve dükkânın yolunu tutuyoruz. Yine araba yolundan yürürken kavşakta duruyoruz. Bana uzaktaki bir şeyi göstermek istiyor: Evlerini. Apartman olan evlerini… Eskiden buralar hep tek katlıymış; biri hariç. Sağ tarafta kalan o müstakil evi gösteriyor. O farklı renklerdeki evine varmadan önce, görüş tünelimizde “İstanbullularmış o müstakilin sahipleri” diyor.
Teyzenin evine yakından bakmak için yürürken bunları konuşuyoruz.
Sonra yolun karşısına geçiyoruz. Apartmanın girişi var. Birisi çıkıyor; oğluymuş. Ama sanki yabancı biri gibi, önce bizi görmezden geliyor. Köpekler ipleriyle beni sarıyorlar. Bu sırada kadının aklı neredeyse başka yerde. “Ama olmaz,” diyorum. “Kusura bakmayın,” diyor. İpler beni çekiyor. Büyük olan köpeğin fazladan katkısıyla ileri doğru gidip kendimi kurtarıyorum.
— “Annem sizden bir şey mi istedi?”
— “Yok, hayır. Biz yürüdük.”
— “Nurten teyze, biz arkadaş olduk.”
— “Ben esnafım, burada bir arka sokakta bisikletçiyim.”
— “Oğul: Denize doğru sokaktaki sağ taraftaki mi?”
(Şu andan başka bir zaman yok. Belki bizim bilmediğimiz boyutlarda zaman kavramı farklı işliyordur ama biz düşünebiliyoruz: Tüm zamanlar sadece bir yere toplanmış gibi.)
Demir Atlı
Kullanıcı
Puan
3
Çözümler
0
Ben de bünyesinde bulundurdukları lapierre, ghost gibi markaların akıbetini merak etmekteyim.Bisan bisiklet Carraro'yu satın aldıktan sonra acaba bisikletleri nasıl şu an? Üretilen bisikletlerden alıp kullananlar memnun mu acaba? Aklımdan bunlar geçiyordu sabahtır
Admin
Yönetici
Puan
18
Çözümler
0
Aslında bir youtuber fabrikaya gidip röportaj yapsa çok güzel olur. Bana konum olarak bayağı uzak yoksa randevu almaya çalışırdım kendilerinden
Admin
Yönetici
Puan
18
Çözümler
0
Havada mısınız? Denizde mi hocam
bende şu an şehir dışındayım.Denizdeyim 2 aydır, son 20 gün kaldıHavada mısınız? Denizde mi hocam
sende evine kavuş sağsalim hocam. Gurbet zor
Admin
Yönetici
Puan
18
Çözümler
0
Çok teşekkür ederim hocam ben iş için geldim proje geliştiriyoruzDenizdeyim 2 aydır, son 20 gün kaldı
Admin
Yönetici
Puan
18
Çözümler
0
Çok teşekkür ederim. Kitap okuyucuları, yazarları ve yayın evlerine hitap edebilecek bir proje geliştiriyoruz. Web yazılımcıyım. Mobil kısımları hallettireceğimiz arkadaşımızla görüşmeye geldim. Bugün üç saat kadar bir toplantı yaptık, güzel şeyler olacağına inanıyoruz.
